İnsan şu kâinat ağacının en son ve en cemiyetli meyvesi… (Asâ-yı Musa)
Biz kâinatın meyvesiyiz. Dünyamız, Güneş sisteminden bir dal. Hepimiz o dala takılıyız. Yerçekimiyle bağlıyız ona. Ciğerlerimizle havayla alışverişteyiz. Güneş gözümüzün içinde çalışıyor. Yıldızlar bize göz kırpmada. Çiçekler bizim için bezenmişler…
Evet, biz kâinatın meyvesiyiz.
Birgün, çelimsiz, küçük bir kız çocuğu, sokağın köşesine oturmuş; yiyecek, para, ya da alabileceği herhangi bir şey için dileniyordu. Üzerinde yırtık, pırtık giysiler vardı; yüzü gözü kir içinde ve perişan bir haldeydi.
SEHERLERDE RABBÂNÎ VAKİTLER
“Bizim ayetlerimize ancak öyle kimseler iman eder ki, onlar ile kendilerine nasihat verildiği zaman secde ediciler olarak yüzüstü (yere) kapanırlar, Rablerini hamd ile tesbih ederler ve onlar büyüklük taslamazlar. Yanları yataklarından uzaklaşır ve Rablerine korku ve ümit ile dua ederler ve kendilerini rızıklandırdığımız şeylerden de infak ederler.” (es-Secde, 32/15-16)
