Bir hadisi şerifte; Adiy b. Hatim (r.a.) anlatıyor: Resulüllah’ın (a.s.) şöyle buyurduğunu işittim: “Sizden her kim, bir hurmanın yarısı ile de olsa kendini ateşten korumaya gücü yeterse bunu yapsın.”
— Müslim, Zekat, 66 (l, 703)
Gürbüz AZAK
Her gölün, göletin bir metre yakınına çepeçevre evler kurup suları mahvet. Her sanayî atığını derelere, ırmaklara ver, nehirleri mahvet. Her yeşil yamacı betonlara bula, her sahili sevimsiz iriyarı villalarla kapat.
Eeee?
Sonra da ağla. Beter ol!
*
Tut Bizi Ey Oruç !
Hayatın dağdağasında kaçımız dağılmaktan korunabiliyoruz ki?
Aklımız dağılıyor. Düşüncemiz dağılıyor. Duygularımız dağılıyor. En beteri hayatımız dağılıyor. İç bütünlüğümüzü kaybediyoruz. Yani, kendimizi kaybediyoruz. Kendimizi kaybedince, insanı da, hayatı da, eşyayı da kendi bütünlüğü içinde göremiyor, okuyamıyor, algılayamıyor ve anlayamıyoruz.
Parçanın parça olduğunu gözden kaçırıyor, parçayı bütün sanıyoruz. Parçayı bütün sanmak, hem parçaya hem bütüne haksızlık oluyor. Zira parçadan bütünün rolünü üstlenmesini bekliyoruz. Parça bu ağır yükü kaldıramıyor. Sonuçta, parça ile bütün arasındaki kopmaz ilişkiyi gözden kaçırıyoruz. Varolan irtibatı dağılan ve dağıtan tasavvurumuzla biz koparıyoruz.
