Yağmurlarla büyüdük biz. Yağmur sonrası aşk kokusuydu soluduğumuz. Aynı ırmaktan su içmiştik seninle.Suya gözyaşlarımız karışmıştı.Belki de onlar bizden önce aşk'a kanmış,bizden önce vuslata ulaşmıştı.
Umutluyduk,gönlümüz her dem bahardı.Bizi ateşlere atan sonsuz bir sevdamız vardı.Yüreklerimizde kır çiçekleri açardı.
Mazide silik bir hayal gibi şimdi tüm yaşananlar.Anımsadıkça yaşarır gözlerim... Küçük bir kamıştım ben sazlıkta.Mehtapta sevdamı fısıldarken sevgilinin kulağına,zehirli bir hançer saplandı boynuma.Ansızın çaldı kapımı ayrılık,çığlığımı kimse duymadı.Sessizce ayrıldım vatanımdan,yarimden...Bağırsam da kimse duymazdı..Kaderimizde ayrılık vardı.Bu ilk yangınımdı.
Nerdeyim şimdi,kimim ben?Neyim?Bağrım delik deşik edilmiş...Aşkla yanar,ayrılık şarkısı bestelerim.Her delikten farklı inler yüreğim.Ben Ney'im...Aşkın ve ayrılığın sesiyim.
Sonu gelmez aşklara ağıtlar yakarım.Yakarım ve yanarım.Ama hep ağlarım.Sesimi sevgiliye duyuracak nefesler ararım.Aşıkın halinden bir ben anlarım.Meyan-ı aşikanda aşıkların nefesiyle yaşarım.
Yüreklerde bir soluğum,ağlarım ve ağlatırım.Yaşarmazsa gözler ıslanır mı yürek?..Aşk filizlenir mi?Aşksızlıktan çöle dönmüş ruhlara gözyaşı serpmek gerek.Ağlamak ruhun gusletmesi.Sahte sevgilerle kirlenen yüreğin temizlenmesi.
Ayrılığa sitemimdir gözyaşlarım,şahididir aşkımın...


Ben ney'im?Delik deşik şimdi yüreğim.Ey sevgili tüm şarkılarımı sana söylerim.Duymazsın beni,vuslat uzaktır bize, bilirim.Hep yaşlıdır gözlerim,yanan yüreğimle hep seni özlerim.Sesimi sana duyuracak yaralı bir gönül beklerim.O anlattıkça derdini,ben inlerim.Herkesle konuşmam,herkes anlamaz beni.Her yürek taşıyamaz bu ateşi.Her göz yağmurları çağırmaz.Her gönül aşk denizine dalamaz.Su ateşi söndürür.Marifet suyla ateşi birlikte taşıyabilmektir.Akıl erdiremez buna her ruh.Aklı erenlere ise mecnun mu denir? Sıcak ellerine tutundum bir aşığın.Önce bastı bağrına,sonra götürdü dudaklarına..Nefesiyle titretti yüreğimi..Parmaklarıyla deşti yaramı,kanattı.Şimdi aşkımı anlatma zamanı.Ben başlayınca konuşmaya,susacak tüm dünya.
"Ya hu!"
Susun şimdi ney'i dinleme zamanı.Feryadımla coştu neyzen.Aşkla dönermiş dünya,döner semazen.Haykırışlarımı duyan her kalp kanadı.herkes kendi sevdasınca yandı.Gönülleri ayrılık acısı sardı.Aşklar gözyaşına kandı.Sevda aleviyle kanatlandı ruhlar,sonsuzluğa uzandı.
"Ya hu!"
Şimdi ben konuşmalıyım.Sevgiliye aşkımı haykırmalıyım.Ben neyim?Küçük bir kamıştım sazlıkta.Kader bir bıçak oldu,kopardı toprağımdan.Aşk ateşiyle piştim.Hasretinden bağrımı deldim.Konuş dediler,ağladım,inledim..Şimdi aşkın ellerinde dolanan bir ney'im...
Ney aşkın sesi..Ney ayrılığa yakılan ağıt.Ağlar ney aşk ateşiyle..Yüreklerle konuşur ney,yüreklere konuşur..Aç şimdi kalbinin kulağını:
"Şu ney'in neler söylediğini can kulağıyla dinle!...
O ayrılıklardan şikayet etmededir.

...Beni kamışlıktan kestiklerinden beri,feryadımdan duygulu olan erkekte,kadında inlemekte, ağlamaktadır. Şu var ki beni her dinleyen insan,benim neler dediğimi anlayamaz.
Benim feryadımı duyamaz. Beni anlamak,beni duymak için ayrılık acısı çekmiş,gönlü yaralanmış içli bir insan isterim ki acılarımı dertlerimi ona anlatayım.
Ben her mecliste her toplulukta inledim,ağladım durdum.Ben huysuz insanlarla da iyi insanlarla da düşüp kalktım.
Herkes kendi anlayışına zannına göre benim dostum oldu.Ama kimse benim gönlümdeki sırları araştırmadı,öğrenemedi.
Halbuki benim sırrım feryadımdan uzak değildir.Fakat her gözde onu görecek nur,onu işitecek,duyacak güç yoktur.
Ney'in şu sesi,gönlü yakan bir ayrılık,bir aşk ateşidir.Kimde bu ateş yoksa,o maddi varlığından kurtulsun,yok olsun.
Gamlı geçen günlerimiz uzadı ve sona ermesi gecikti.O günler mutsuzluk,acılar ve ayrılık ateşleri ile arkadaş oldu da yandı ,gitti.

Günler geçip gitti ise varsın geçsin.Gam yeme,onlara de ki: 'Geçin, gidin...Sizin gidişlerinizden bizim korkumuz yoktur.Ey mübarek,ey temiz dost...Sen kal,sen var ol!' ..."