Kalbim ancak O’nu anmakla mutmain oluyor
Ne kelam eylersin ne sûkût edersin
Ortada yaralı bir yürek
Ne yardan geçersin ne serden
Sadece umut ekersin
Kararmış kalplerin,çölleşmiş ruhların orta yerinde
Sabırla beklersin,hasretle büyütürsün
Tam tükenecekken ..
Bir ses gelir taa derinden
“Ben kuluma şah damarından daha yakınım”
Sonra bir esinti,bir serinlik
Çatlamış toprağa düşen ilk cemre
Fırtınalar eşliğinde dalgalarla boğuşan bedenin
Bir okadar durgun bir okadar huzurlu
Elemle ve çaresizlikle çarpan kalbin
Bu defa aşkla vuruyor,aşkla yanıyor
Algıların zayıfladığı bir anda
Düşüncenin finalinde
Özgürlüğü bekliyor masum,aciz bir can
Ve bir daha hayatı içine çekerek
“Rabbim ” diyorum …
O an susuyor her şey..
yaşam durgun..
ömrüm vurgun ..
“Rabbim..
beni bensiz bırak ama beni sensiz bırakma”…
[/color][/b]