Sararmış bir yaprak sanki bir daha yeşillenmeyecekmiş gibi, bir damla gözyaşı dökmüş bir göz sanki bir daha gülümsemeyecekmiş gibi, her elimi uzattığımda sanki hep boş kalacakmış gibi, sevdiklerimden ayrıldığımda sanki geri dönmeyecekmiş gibi...
Dostluk, yağmurda ıslanmak değildir. Dostluk onun gözyaşlarının yağmur olduğu anda ona sarılırken omzuna düşen bir damla gözyaşıdır. Dostluk, ölümüne sarılmaktır.
Hani bazen söz biter gözler konuşur, kelimeler biter yürek konuşur. İşte dostlukta yürekte yaşanır. Bazen yürekten akan bir gözyaşında, bazen yüzünde beliren kocaman bir gülümsemede ;
Ama yürekte...
Sırtında dostunun sıcak elinin verdiği güveni hissetmedikten sonra, elini her uzatışında boş kaldıktan sonra, gözyaşlarını silecek bir el olmadıktan sonra dostluk bunun neresinde?
Dostluk başını yaslayacağın bir omuz, her düştüğünde seni yerden kaldıracak bir yürek, bazen de gözyaşlarını silen bir eldir.
Dostluk bazen bir kasırgadır, bazen de esen bir rüzgâr. Bazen bir kelimedir, bazen de tek bir harf.
Dost deniz kenarındaki taşlara benzer. Önce o taşları toplarsın. Sonrada teker teker atmaya kıyamadıklarımdır dost. Dost bir damla gözyaşı döktüğünde yüreği acıyandır. Dost senin için yürekten ağlayandır. PEKİ, YA SİZ KENDİ DOSTUNUZ İÇİN YÜREKTEN GELEN BİR DAMLA GÖZYAŞI DÖKTÜNÜZ MÜ?
Minare İslam Forumu - İslami Forum > Üyelere Özel > Keyfehane > Serbest Bölüm (Moderatör: Amin€) > Konu: Yürekten akan bir damla gözyaşı... 