teslimiyet!

teslimiyet!

--------------------------------------------------------------------------------

Hiç Cuma namazına geç kaldığınız oldu mu? Veya, telaşlı telaşlı camiye

girişiniz, avluda oluşmuş uzun safların arasında boş yer arayışınız.ve
boş

yer bulamayıp da yüreğinizin sıkıntıya kapıldığı bir anınız oldu mu
hiç?

Şahsen böyle bir durum yaşamadım, ama Cuma namazına geç kalıp da yer
bulamayan
birisini iyi hatırlıyorum ve kolay kolay unutacağımı da
sanmıyorum.
>Günlerden cumaydı. Yağmur Cuma namazından yarım saat önce bardaktan
>boşalırcasına
yağmıştı Ankara sokaklarına. Her tarafta ıslaklık, çamur ve
>kimi yerlerde
de su birikintisi. Buna rağmen insanlarda tatlı bir
>hareketlenme vardı.
Hareketliliğin sebebi, yaklaşmakta olan Cuma namazıydı.
>İnsanlar ikişer üçer gruplarla ıslak sokaklarda yürüyerek,
yakınlarında

>bulunan camileri yavaş yavaş doldurmaya başlıyorlardı. Ben de katıldım
bu
>grupların arasına. Erken gitmeme rağmen caminin içi hınca hınç
doluydu.

>Çaresizlikle yanımda getirdiğim seccâdeyi serip, cami avlusunun kuru
bir

>kenarında beklemeye başladım.
>Derken diğer insanlarla birlikte, cami avlusunun kuru yerleri de
tamamen

>doldu. Boş kalan yerlerde ise ya çok ıslaklık ya da su birikintisi
vardı.

>Gelen insanlar yerleri gördüklerinde hemen başka camilere yol
alıyorlardı.
>Cami imamı, hutbesinde; karlı dağların başında, yağmur çamur demeden,
gece
>gündüz ıslak elbiseleriyle nöbet tutan askerlerimizden söz ediyordu.

>Sınırdaki şehitlerimizden, evet, vakti girince aşırı yağışlı havayı ve
ölüm
>korkusunu bile hiçe sayarak tüm teslimiyetiyle namazını kılan, o
sırada da
>acımasız bir kurşuna hedef olmuş şehitlerimizden bahsediyordu
imam efendi.
>İster istemez insan dalıp gidiyordu yerdeki su birikintilerinin
içerisine
>ve elinde olmadan ürperiyordu insan.
>Müezzinin kametiyle, dalan gözler, düşünen akıllar yerine geldi.
Kimleri

>oturuşunu değiştirdi, kimileri de hemen ayağa kalkıp saftaki hizayı
>düzeltmeye
çalıştı. Ben de birkaç metre önümdeki su birikintisinden
>gözlerimi ayırarak
katıldım saftaki hizaya.
>İmamın tekbiriyle tüm akıl ve gönül sahipleri, hep "birlik"te Kainat

>Sultanının huzurunda ellerini ve gönüllerini bağlayıp başlarını eğdi.
Tam,

>imamın Fatiha'yı okuduğu sırada koşarak gelen birini fark ettim
birden.

>Belli ki o da namaz kılacak yer arıyordu. Ama yerdeki sular engel
oluyordu.

>O anda başka camiye de gitse namazı kaçıracağı kesindi.
>Hiç düşünmeden elindeki kitabı, başına gelebilecek şekilde suyla
kaplanmış

>betonun üzerine koyup bizim gibi kainat sultanının huzurunda ellerini

>bağladı. Hocanın "tekbir"iyle herkes rükûya, sonra da secdeye
kapandı.
O
>genç de "tek", "bir" olanı kainatın her bir yerinde aklen görüp,
kalben

>hissettiği için teslim olmuştu bütün "ben"liğiyle o Sultan-ı Zîşâna.
Ve
bu
>fiili de tevekkülü getirmişti dolayısıyla. Belki de bu hislerle
beraber

>öylece kapandı su birikintisinin üzerine hiçbir tereddüde kapılmadan.
>Namaz biter bitmez yerdeki ıslanmış kitabını kapıp, koşarcasına cami
>avlusundan
çıktı. Hem de ıslanan pantolonuna hiç bakmayıp aldırış etmeden.
>Herkes
hayretle o genin arkasından bakakalmıştı. Kendime sordum; acaba öyle
>bir
durumda suya ben de kapanabilir miydim bütün teslimiyetimle?

	Gönderen	Konu: teslimiyet! (Okunma Sayısı 294 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.