Ve o inci tanesi ziyarete gelmişti, kapısı pas tutmuş olan kalbimi... Bendeki o uslanmaz âlemi… O hırçın günahlarımı eritircesine bakışlarını savurmuştu… Ve temiz bir yer açmıştı kalbimde kendine… Herkes ayağa kalktı o gece…
Rüyalarım bile hayretler içindeyken tüm benliğim titremedeydi… Salavatlar yankılanıyordu tüm hücrelerimde… Elimi yüreğime koymuştum, ben değildim sadece, tüm varlığım, içimdeki her bir zerre Rasûlü’nü izlemedeydi.
Baktım… Baktım... Baktım… Görmekse bunun adı gördüm!.. Ve ömrümün tüm çalkantılarından sıyrıldım:
“– Efendim!..” dedim… “Efendim!..”
“– Efendim… Efendim görüşmeliyim sizinle!..”
Ve baktı yüzüme… O baktı, yüzüm aydınlandı. O baktı sahte ışıklar utandı… Korkular eğildi önümde… Benliğimi bir ateş kapladı ve:
“– Bekle!..” dedi, “Sabret!..” dedi gül yüzündeki tebessümü ile… Bedenim titriyordu gözyaşlarım beni dinlemiyordu. “Efendim!..” demenin lezzeti kalbime kazılıyordu.
MUHTEŞEM BİR PAYLAŞIM

RAZI OLSUN KARDEŞİM ELLERİNE SAĞLIK RÜYALARIMDA BİR KERECİK GÖRSEM DÜNYANIN HER TÜRLÜ CEFAZINA KATLANIRDIM NEDENMİ ÇÜNKÜ EFENDİM SABRET DEMİŞ BEKLE DEMİŞ BİR UMUTLA BENİDE SEVİYOR EFENDİM BANA SABRET DİYOR SEVDİGİMİN SÖZÜNÜ DİNLEMEK ONU SEVİNDİRMEZMİ AMA.... BEN KİMMM... EFENDİMİ RÜYAMDA GÖRMEK KİM RABBİM İNŞAALLAH ŞEFAATİNE NAİL OLAN KULLARDAN EYLER BİZİ CANLAR SELAM VE DUALARLA KALIN