İçim doluyor yine damla damla
damlalar dönüşüyor acı bir ummana
oysa ben yalnızım ummanın ortasında
ve yüzme bilmiyorum...
büyük dalgaların beni kıyıya atmasını
bir garibin teknesinin geçmesini
ya da ölümü
beklemekten başka çarem yok
ve ben ölümden korkuyorum...
Kurtar bizi ’ım bu acı ummandan. İçimize yeniden doğsun imanın gülümseyen yüzü. Perdeler açılışında aydınlansın, karanlıkta kalmış odalarımız. Yüreklerimizden silinsin bu boşvermişlik. Sert rüzgarlar alsın üzerimizdeki ölü toprağını.
Senin için sevelim ve senin için ölelim. Senin rızan için sıkılan bir kurşun olalım. Senin için uzatılan bir karanfil olalım, sonu olmayan yürüyüşlerde. Senin için atılan bir taş olalım. Senin için birleşsin yumruklarımız...
Senin rızan için uzanan bir el olalım, karanlıkta kalanlar için...
