BIRAKIN MÜSLÜMANCA YAŞASIN BU COĞRAFYANIN ÇOCUKLARI
Bırakın, Müslümanca yaşasın bu coğrafyanın çilekeş çocukları!
Özlemiyle yanıp tutuştukları aziz davalarını bırakın istedikleri gibi yansıtıversinler hayatlarına!
Doya doya yaşasınlar kendi öz değerlerini!
Çekilin gidin artık onların tertemiz dünyalarından
Lütfen anlayın artık şunu: İstenmiyorsunuz, sevilmiyorsunuz, düşün artık yakalarından!
Kabul ettiremediniz yüz yıla yakındır dipçiklerle dayatıp durduğunuz martavallarınızı!
Bu asil gövde, sizin köksüz ve iğreti aşılarınızı kabul etmedi.
Bunca zamandır dayattığınız yaşantı biçimleri, onların erdemli hayat denizlerinin üzerinde iyot gibi açıkta kala kaldı, hiçbir zaman özümsenmedi.
Ektiğiniz bütün tohumlar, şu anda nefret ve düşmanlık olarak meyve verdi.
Yıktınız bu mübarek coğrafyanın kardeşlik binasının yerini. Yüzyıllardır süregelen emniyet ve güven duygularının yerini önce tedirginlik, sonra kin ve düşmanlık kaplayıverdi.
Şimdi bırakın kendi erdemlerine dönsünler dönmek istiyorlarsa
Lütfen çekilin önlerinden, özlemini çektikleri Müslümanca bir hayatı yaşamak istiyorlarsa, lütfen bırakın yaşasınlar!
Niçin tedirgin oluyorsunuz bundan?
Bir kısım insanlar orta yere çıkıyorlarsa, altında toplandıkları dernek ve çatıyı gösteriyorlarsa, net ve berrak bir şekilde fikir ve düşüncelerini ortaya koyuyorlarsa, fikir ve düşüncelerini yazıya döküyorlarsa, bütün bunları bir kısım insanlara sunuyorlar ve onlarla paylaşıyorlarsa… Söyleyin
aşkına, ne yapmalıydılar, ne yapmalarını bekliyordunuz?
Bütün bunlardan dolayı birilerinin telaşı niye?
Müslüman gençlerin bulundukları coğrafyalarında, birlikte yaşadıkları insanlar içerisindeki yoksulları bulup tespit etmelerinden, onlara sıcacık aş ve ekmek ulaştırmalarından dolayı niçin bu kadar tedirgin oluyorsunuz?
Köylerini, mezralarını terk ederek varoşlarda beş altı çocuğuyla şu Sibirya soğuklarında bir gecekonduya sığınan aileleri tespit etmeleri, sonra varlıklı Müslümanları bütün bunlardan haberdar etmeleri, aralarında köprü olmaları, onlardan tedarik ettikleri odunu, kömürü götürüp vermelerinden dolayı nedir bu telaşınız?
Niçin bu kadar ürküyorsunuz Müslümanların kendi aralarında ki Ramazan dayanışmalarından?
için bir fakire iftar ettirebilmenin sevabını elde etmek için çırpınıyorlarsa, sizin korku ve telaşınız onların çırpınışından niçin çok daha fazla?
Niçin bu kadar çekiniyorsunuz kurban paylaşımlarından, nice zamandır et görmemiş çocukların sofralarına birilerinin varıp yetişmesinden niçin derin endişeler duyuyorsunuz?
Müslümanların bu mübarek yurtlarında birbirleriyle kucaklaşmaları, birbirlerini bağrına basmaları, bir araya gelmeleri, birbirlerini Müslümanca sevmeleri neden uykularınızı kaçırıyor?
Yoksa sizin egemenliğinizin devamı, bu coğrafyanın çocuklarının birbirlerinden nefret etmeleri, birbirlerinden kopmaları, aralarının buz gibi olması üzerine mi kuruludur? Bu coğrafyanın çocukları birbirlerine ne kadar düşman olurlarsa, sizin egemenliğiniz o oranda güçlü mü oluyor?
Nedir bu telaş
aşkına! “Aman dikkat edin! Bunlar insanlar arasında sosyal faaliyetlerde bulunuyorlar! Yoksulları tespit edip onlara yardım götürüyorlar!
Niçin İnzar Dergisi okuyucuları sırf bundan dolayı baskınlara maruz kalıyor, sorgulanıyor?
Evlerinde İnzar Dergisi yerine bira şişeleri bulunsaydı, ahlaksız medya dergileri bulunsaydı, acaba nasıl muameleye tâbi tutulacaklardı?
Çıkmaya başladığı günden beri içerisinde ne yazılıyorsa ortada. Kimlerin çıkardığı, kimlerin yazdığı, ne yazdığı, nerede basıldığı, nerede yayınlandığı, nerelere dağıtıldığı ortada olan bir derginin okuyucularına gözdağı vermek, şimdi çok geçmişlerde kalmış despotik bir yöntemdir.
İyi bilinmelidir ki, güzel akıbet muttakilerindir!
mehmet göktaş
