BİR SADIK RÜYA...

Dünya yeni oluşumlar arafesindeydi. Bitişler, yeni doğuşların sinyallerini verdiğinde bir avuç muhabbet fedaisi ile karışıklıklar içinde olan bir Kuzey ülkesine gitmeye karar vermiştik.Ekibin en genç kişisiydim.Fatihin istanbulu fethettiği yaşta olmayı çok istemiştim avam tabiriyle.Ülkemizin açları dururken bilinmedik bir coğrafyanın açlarını doyurmakta nerden çıktı diyenlerden tutun bu kışta nereye gidiyorsunuz diyenlere kadar herkes bir şeyler söylüyordu.
Bir gönül adamından: Ya şu yürürken yorulup yolda kalanlar,iş yapmak için hep baharı bekleyenler, ehemmiyetsiz bir tazyik karşısında azim ve iradesi felce uğrayanlar… “Bunlar bahar gelince yiğit kesilir,güneş doğunca daldan dala sekmeye başlar, kar bastırınca sünepeleşir, gece olunca da hınbıllaşırlar.Ganimet bahis mevzu olunca da ön saftadırlar” sözlerini işitmiştim.SEVGİ GÜNEŞİNİN GURUB ETTİĞİ KARANLIK BİR DÜNYADA ,İNSAN BÜTÜN DÜNYANIN SULTANI OLSA NEYE YARAR Kİ?.Bu beyanda himmete muhtaç olanlar, karnı aç olanlar değil,sevgiden güzellikten mahrum olanlardır.Zaten başımıza gelenler,karın doyurmayı her şeye tercih ettiğimizden değil midir?
Beklenen gün gelmişti ve tarihler 8 ocağı gösteriyordu.Muhabbet fedaileri ve sırtımızda Risale-i nurlar ile kuzey ülkesinin girişindeyiz.Gümrük memurları eşyalarımızı kontrol ederken sıra bana gelmişti.Heyecanın doruklarında geziyordum. Dikkatlice eşyalarımı kontrol ettikten sonra hayatımda hiç çantamdan ayırmadığım kur’ânı ve risale-i nur kitabını alıp inceledi.Bu kur’ân-ı kerim mi? diye sorunca hayretler içinde kalmıştım.Adam berrak bir türkçe konuşuyordu.Zar zor yutkunarak evet diyebilmiştim.Küçükken babam bana kur’ânı öğretmişti; fakat sonra unuttum kimse de olmayınca tekrar okuyamadım.Eğer sen bu kur’ânı bana verirsen ben de çocuklarıma öğretecek birini bulurum demişti.Yüreğime bir hançer saplanmış gibiydi.Kur’an okumaları daha çocukluklarında kalanlar ve beklide onların kur’ânı görmemiş çocukları.Kur’âna hasret cemaatler ve cemaatsiz kur’ânlar..Aman Allah

ım bir acı ki yok kelimelerle tarifi.O an “Kurânımız yeryüzünde cemaatsiz kalacaksa cenneti de istemem.Orası da bana zindan olur.Milletimin imanını selâmette görürsem, cehennemin alevleri içinde yanmaya razıyım.Vücudum yanarken gönlüm gül gülistan olur” diyen o koca yüreğin ızdırabını bir nebze hissetim.
Gümrük işlemlerinden sonra kuzey ülkesine ayak basmıştık.Önceden hazırlanmış bir minibüse binerek gideceğimiz yere doğru yol almaya başladık.Otele yerleştikten sonra şehir gezisine çıktık.Namaz vakti mescide gittik.Ağabeylerimiz benden önce içeri girmişlerdi ben ise az geç girmiştim.İçeriye girdiğimde ifadelere sığmayacak bir manzara ile karşılaştım:Namaz kılmak için gelenlerin her biri bir arkadaşımıza sarılmış ağlaşıyorlardı.İçlerinden bir tanesi de yerde yuvarlanıyor kendinden geçmiş bir şekilde “Türkler geldi! Türkler geldi”! Diye avazı çıktığı kadar bağırıyordu.Onun bu haykırışları gözyaşlarımla karışarak mescidin kubbesinde eriyip gidiyordu.Yetmiş yıllık bir ayrılıktan sonra gelen bir kavuşma ile bu şehri geride bırakarak bir başka şehre doğru yola koyulduk.Gidiyorduk ama nereye?ne bir tanıdığımız vardı ne de bir bildiğimiz.Bir keresinde bir gönül dostundan dinlediğim bir masalda:Özenle yetiştirilen şehzadeler ilk av denemelerinde bir ormanda yollunu kaybeder.Nereye gideceğini kestiremediği zaman atın gemini bırakır; at nereye giderse o da oraya giderdi.Atlar şehzadeleri mutlaka güzel bir yere götürürdü.Biz de masallardaki şehzadeler gibi “Tevekkel tu alellah” diyerek gidiyorduk.Uzun bir yolculuktan sonra şehre ulaştık.İlk olarak şehrin en yüksek tepesine çıktık.Şehre hakim bu tepeden aşağıdaki ovaları temaşa ederken neler canlanmadi ki hayalimde .Çocukluğum ve hayallerim gözümün önünden bir film şeridi gibi geçiverdi. Ah dünya bizler Hz.Bediüzzamanın(ra) aslanlarıyız bizden kaçışın yok. Hesaplaşmaya geliyoruz,nereye gideceksin ki dedim.Daha sonra Müslümanların çoğunlukta olduğu “şeytan pazarı” denen semtteki bir mescide gelmiştik.Kendimiz tanıttığımızda mahalle halkı şaşkına dönmüştü.Memnuniyetlerini ifade edecek kelime bulamıyorlardı.Herkes bizi misafir etmek için yarışıyordu.Onların bu tavrı zihnimi on dört asır evveline,Efendiler efendisi’ni(sav) evinde misafir etmek isteyen ensarın gayretine götürdü.Bir kırgınlığa sebebiyet vermemek için en yaşlınızın evine misafir olalım dedik.Onlar da makul karşılamışlardı.Evinde misafir olduğumuz zat yetmişin üzerindeydi.Kendimizi tanıtınca “size en iyi o yardımcı olur” diyerek bulunduğumuz yere yakın bir köyde yaşayan bir zattan bahsetti.Kısa bir yolculuktan sonra o zatın evine vardık.Avluya girdik bir köşede birkaç ocak kurulmuş,üzerlerinde kazanlar kaynıyordu.Et kokusu avluyu kaplamıştı.Anlaşılan ya bir düğün üzerine gelmiştik,veya bir davete rastlamıştık.Nihayet aradığımız zatın huzurundaydık.Doksanın üzerindeki bu nûrânî zat bizim kim olduğumuzu, nerden geldiğimizi ve daha başka soruları heyecanla sordu.Bizler kendimizi tanıtınca birden fenalaştı.Fakat,Allah şükür biraz sonra kendisine geldi.Kendine geldiğinde de “Evlatlarım,sizinle tanışır tanışmaz sizi soru yağmuruna tutmamı nezaketsizlik olarak görebilirsiniz.Ama bunun sebebi var: “Ben bu gece rüyamda peygamber(sav) efendimizi gördüm.Bana “yarın sabah benim torunlarım gelecek,onları iyi ağırla” buyurdular.Ben sabahtan beri sizi bekliyordum.Madem ki efendiler efendisi(sav) “Gelecekler var”.dedi.Ben geleceğinize mutlak gözüyle baktım.Sabahtan bir sığır kestirdim bu hazırlıkları da sizin için yapıyordum”.dedi.Gözyaşlarım sele dönmüştü.Efendimiz(sav) torunlarım demişti.Dünyanın sultanlığından daha iyi bir makam olmuştu bizim için.
Binler dua vesselam..
....ASYALI...

	Gönderen	Konu: BİR SADIK RÜYA... (Okunma Sayısı 646 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.