Mekke'de iken ve hicret ederken ve Medine'de her gazada ve harp olmayan zamanlarda Resulullahın yanından ayrılmadı. Bir iki defa izin ile ayrılmıştır. Resulullahın sadık dostu ve sır arkadaşı ve her işinde müsteşarı idi. (ü teâlâ, beni dört vezir ile kuvvetlendirdi. İkisi melektir. Bunlar, Cebrail ve Mikail'dir. İkisi de insandır. Bunlar, Ebu Bekir ve Ömer'dir) hadis-i şerifi, şerefinin yüksek olduğunu göstermektedir. Eshab-ı kiram, Resulullahın yanında, halka olarak otururlardı. Resul aleyhisselam, sağ yanına Hz.Ebu Bekir'i, sol yanına Hz.Ömer'i oturturdu. Ebu Bekri Sıddıkın üstüne ve yok iken onun yerine, kimseyi oturtmazdı. Yeri boş kalırdı.

Güzel huyları, cesareti, cömertliği, ilmi, zekası ve hele takvası Sahabenin hepsinden fazla idi. Hz.Ali, (İçimizde en cesur Ebu Bekir'dir) buyurdu.

Resulullah efendimiz vefat ettiği gün, Ona olan aşkından Hz. Ömer'in aklı gidip, (Kim Ona öldü derse boynunu vururum) diyerek kılıcını çekti. Herkes, üzüntüden ve Ömer'in bu halinden korktuğu halde, Ebu Bekri Sıddık büyük cesaret ile aslan gibi ortaya çıkıp, (Resulullahın her insan gibi öleceğini) bildiren âyet-i kerimeyi okudu. Tesirli sözleri ile, nasihat ederek, halkı sükuna ve huzura getirdi. Müminlere teselli verdi.

Eshab-ı kiramın sözbirliği ile halife seçilip, önce, mürted olan bedevilerle ve Peygamber olduklarını söyleyerek cahil köylüleri aldatan Esved-i anesi ve Müseylemetülkezzâb ve Sicah hâtun ve Tuleyhat ibni Hüveylid ile ayrı ayrı harb edip, hepsini perişan etti. Hire ve Enbâr şehirlerini feth etti. Halid bin Velid ve Ebu Ubeyde bin Cerrah hazretlerini büyük ordu ile Şam'a gönderdi. Din-i İslamı yeniden düzene koydu ve kuvvetlendirdi.

ü teâlânın razı olmadığı bir şeyi söylememek için, mübarek ağzına taş koyardı. Faydalı bir şey söyleyeceği zaman, taşı çıkarırdı. Ramazan haricinde yaz günlerinde oruç tutar, kış günlerinde tutmazdı. ü teâlâdan o kadar çok korkardı ki, bir kuş görüp, (Ey kuş ne mutlu sana ki meyveleri yersin. Yapraklar arasında gölgelenirsin. Kıyamette hesaba çekilmezsin. Keşke, Ebu Bekir de senin gibi olsa idi) demişti. Bir kere de, (Keşke bir yeşil ot olaydım. Hayvanlar beni yiyeydi. Böylece, kıyamet günü yaratılıp hesaba çekilmeseydim) buyurdu. (Zeynül-mecalis)

ü teâlâ, bütün insanlar arasında üç kimseye halife demiştir: Âdem aleyhisselama, Davud aleyhisselama ve Hz.Ebu Bekir'e. (Mirat-i kâinat)

İki sene, üç ay ve on gün hilafetten sonra, hicretin onüçüncü yılında 63 yaşında vefat etti. Resulullah efendimizin tabutuna konup, namazını Hz. Ömer kıldırıp, hücre-i saadete defnedildi.

Menkıbeleri, tevazu'u ve cömertliği dillerde destan olmuştur. Kur'an-ı kerimi toplayarak, İslamiyet'e en büyük hizmeti yapmıştır. Ensâb ilminde çok ileri olup, eşi yok idi. (Eshab-ı kiram)

Hz. Ebu Bekir, Medine'ye hicretle şereflenen, ü teâlânın övdüğü muhacirlerden ve ilk iman edenlerdendir. Kur'an-ı kerimde mealen buyuruluyor ki
(Muhacirlerin ve Ensarın önce imana gelenlerinden ve Onların yolunda gidenlerden razıdır. Onlar da 'tan razıdır. , Onlar için Cennetler hazırladı.) [Tevbe 100]

Hz. Ebu Bekir, Peygamber efendimizin kayınpederi olmakla, mübarek kızı Âişe validemiz de müminlerin annesi olmakla şereflendi. Bir âyet-i kerime meali:
(Resulullahın zevceleri müminlerin anneleridir) [Ahzab 6]

Hz. Ebu Bekir Bedir savaşına katılanlardandır. Bedir ehlinin şânı için hadis-i şerifte buyuruldu ki:
(Bedir savaşına katılan Müslümanlar Cennetliktir.) [Dare Kutni]


Hz. Ebu Bekir ile Hz. Ali'nin konuşmaları
Bir gün, Hz. Ebu Bekir, Resulullah efendimizin evine geldi. İçeri girerken, Hz. Ali de geldi. Hz. Ebu Bekir geri çekilip, ya Ali, sen buyur dedi.
- Ya Eba Bekir! Sen önce gir, her iyilikte önde olan sensin.
- Sen önce gir ya Ali, Resulullaha daha yakın sensin.

- Ben, senin önüne nasıl geçerim? Çünkü, Resulullahtan işittim, (Ümmetimden Ebu Bekir'den daha üstün bir kimse üzerine güneş doğmadı) buyurdu.
- Kızını sana verdiği gün, (Kadınların en iyisini, erkeklerin en iyisine verdim) buyurmadı mı?

- Senin için, (İbrahim aleyhisselamı görmek isteyen, Ebu Bekir'in yüzüne baksın) buyurdu.
- Senin için de, (Âdem aleyhisselamın hilm sıfatını ve Yusuf aleyhisselamın güzel ahlakını görmek isteyen, Ali Mürtezaya baksın!) buyurdu.

- Senin için, (Ya Rabbi! Beni en çok seven ve eshabımın en iyisi kim?) sualine Cenab-ı Hak (Ebu Bekri Sıddıktır) buyurmadı mı?
- Senin için de, (İlmi birine veririm ki, ü teâlâ, onu sever. Ben de çok severim) buyurdu.

- Ama senin için (Cennetin kapıları üzerinde, Ebu Bekir Habibullah yazılıdır) buyurdu.
- Senin için de, Hayber'de, bayrağı verip (Bu bayrak, melik-i galibin, Ali'ye hediyesidir) buyurdu.

- Senin için, (Ya Eba Bekir! Sen benim gören gözüm ve bilen gönlüm yerindesin) buyurdu.
- Senin için de, (Kıyamette, Ali Cennet hayvanlarından birine binmiş olarak gelir. Cenab-ı Hak buyurur: Ey Resulüm, baban İbrahim, ne güzel baba, kardeşin Ali ne güzel kardeştir) buyurdu.

- Senin için, (Kıyamette, Cennet meleklerinin reisi olan Rıdvan, Cennetin anahtarlarını getirir. Bana verir. Sonra, Cebrail aleyhisselam gelip, ya Resulallah, Cennetin ve Cehennemin anahtarlarını, Ebu Bekir'e ver. O da istediğini Cennete göndersin der) buyurdu.
-Senin için de, (Ali kıyamette benim yanımdadır. Havz ve Kevser yanında, benimledir. Sıratta benimledir. Cennette benimledir. ü teâlâyı görürken, benimledir) buyurdu.

Bu hâl ile ahirete gitseydin, dinin boşa giderdi
Seyyid Eyyub bin Sıddık, Menakıb-ı Çihar yâr-i güzin kitabında diyor ki:
Küfede Abdülmecid adında bir sapık vardı. İmam-ı Cafer Sadık hazretlerine sordu:
- Eshab arasında, en üstün kimdir?
- Ebu Bekir'dir.

- Ya Cafer, delilin nedir?
- ü teâlâ, onun için, (Resulden sonra, ikinci) buyurdu. Bundan üstün şeref olmaz.

- Ali, Resulün yatağında, kâfirlerden korkmadan, yatmadı mı?
- Ebu Bekir bir şeyden korkmadan, Resulullahtan önce mağaraya girdi.

- Ya Cafer, kâfirlerden korkmasaydı, girmezdi. , Resulüne haber verip, Ebu Bekir'e korkma dedi.
- O, Resulullaha bir zarar gelirse diye korktu. Ayağını bir deliğe koydu. Yılan onu kaç kere ısırdı. Acısına katlanıp, Resulü rahatsız etmemek için, ayağını çekmedi. Resulü uyandırmamak için, hiç ses de çıkarmadı. Kendinden korksaydı, zehirlenerek, canını Resule feda etmezdi.

- Maide suresinin (Rükuda iken sadaka verirler) mealindeki 58. âyeti ile övülen Ali'dir.
- Aynı surenin (, mürtedlerle cihad eden bir kavim getirir. bunları sever) mealindeki 54. âyeti, Ebu Bekri Sıddık içindir ve daha çok yükseltmektedir.

- (Mallarını, gece-gündüz, gizli-açık verenler) mealindeki âyet ile övülen Ali değil mi?
- Velleyli suresinde Ebu Bekir övülüyor. Çünkü, o, 40 bin altın verdi. Kendisine hiç bırakmadı. ü teâlâ, Resulüne Cebrail aleyhisselamı gönderip (Ben Ebu Bekir'den razıyım) buyurdu.

- Tevbe suresinin (Hacılara su vermeyi ve Mescid-i Haramı bina etmeyi, iman ve yolunda cihadla bir mi tutuyorsunuz? Böyle değildir) mealindeki 20. âyeti ile övülen Ali'dir.
- Hadid suresinin (Mekke'nin fethinden önce, sadaka verip, cihad eden ile, fetihden sonra veren ve cihad eden bir değildir. Önce olanın derecesi, daha yüksektir) mealindeki 10. âyet ile Ebu Bekir övülüyor. Ebu Cehil, Resulullaha vurmak isterken, Ebu Bekir yetişip, önledi.

- Ebu Bekir'in halife olacağı Kur'anda var mı?
- Hem Kur'anda, hem Tevrat'ta ve hem İncil'de vardır. Enam suresi, 165. âyetinde, (, sizi yer yüzünün halifesi yaptı) buyuruluyor. Birbirinizin yerini tutarsınız. Nur suresi, 55. âyetinde de, (İman eden ve emirlerimi yapanlarınızı, yer yüzüne hakim kılacağımı söz veriyorum. İsrailoğullarını halife yaptığım gibi, sizi de, birbiriniz ardı sıra halife yapacağım) buyurdu. Beydavi ve Hüseyni diyor ki, bu âyet, gaybdan haber verip, Kur'an-ı kerimin, ü teâlânın kelamı olduğunu ve dört halifesinin haklı olduğunu göstermektedir. Feth suresinin, (Resulullah ve Onunla birlikte olanlar, birbirlerini her zaman ve çok severler ve her zaman kâfirlere düşman olurlar) mealindeki son âyetinde, bütün Eshab bildirilmekte ve Ebu Bekir'in şerefine işaret edilmektedir. Bu âyetin sonunda, (Eshabının misalleri Tevrat'ta ve İncil'de bildirildi) buyuruyor. Ceddim Ali'nin haber verdiği hadis-i şerifte, (ü teâlâ, hiçbir Peygamberine vermediği kerametleri bana verir. Kıyamette mezardan, önce kalkarım, ü teâlâ, dört halifeni çağır buyurur. Onlar kim derim. Ebu Bekir'dir buyurur. Yer yarılıp Ebu Bekir, herkesten önce mezardan çıkar. Sonra Ömer, sonra Osman, sonra Ali kalkar...) buyuruldu.

Sapık (Bunlar da Kur'anda var mı?) dedi.
- Zümer suresi, 69. âyetinde, (Peygamber ve bunların şahitleri, hesap için getirilir) buyuruldu.
- Ya Cafer, üç halifeyi sevmezdim. Şimdi pişman oldum. Tevbem kabul olur mu?
- Elbette bu tevbe, saadetine alamettir. Bu hâl ile ahirete gitseydin, dinin boşa giderdi.
Hz. Ebu Bekri Sıddık vefat edince, Medine'de herkes ağladı. Hz. Ali de ağlayarak geldi. Kapı önünde durup [özetle] dedi ki:
(Ya Eba Bekir, sen, Resulullahın sevgilisi, arkadaşı, dert ortağı, sırdaşı ve müşaviri idin. Önce imana gelen sensin. Herkesten zengin, herkesten daha cömerttin. Resulullaha en yardımcı, sen idin. Hayır sahiplerinin birincisi sendin! Her iyilikte ilerideydin. Resulullahın huzurunda, senin derecen en yüksek idi. Ona en yakın, sen oldun. İkramda, ihsanda, güzel huylarda, boyda, yaşta, başta, Ona en çok benzeyen, sen oldun. Resulullaha herkes yalancı derken sen, doğru söylüyorsun, inandım dedin. ü teâlâ seni, Kur'an-ı kerimde (sıdk) ile şereflendirdi. Barışta, Resulullahın huzurunda, savaşlarda, Onun yanında idin. Onun ümmetinin halifesi, Onun dininin koruyucusu idin. Herkes şaşırdığı zaman, sen kükremiş aslan gibi ortaya çıktın. Herkes dağılırken, sen Resulullahın yolunu tuttun. Küfür ve mürtedlik ateşini söndürdün. ü teâlânın kaza ve kaderine razı olduk. Ya Eba Bekir! Resulullahtan ayrılık acısından sonra, bize senin vefatından daha acı bir musibet gelmedi. Münafıklara karşı, çok sert idin. ü teâlâ, seni Muhammed aleyhisselamın huzuruna kavuştursun! Bize, senden ayrılma acısı için sabırlar ve ecirler versin!)

razı olsun..inşallah rümeysa kardeşim...
paylaşımın çok güzeldi...
bizim ebu bekr efendimize olan hayranlığımızı bi kat daha artırdı...
rabbim hizmette muvaffak eylesin cümlemizi...

Rumeysa kardeş...

Efendimiz Sallahu aleyhi vesellem'e
bir yüzük hediye geldi. Hazreti Ebu Bekir'e (r.a.) verdi:

- Ya Atik! Bu yüzüğü bir kuyumcuya
götür de "lâ ilâhe illâllah" yazdır buyurdu.
Hazreti Ebu Bekir (r.a.)yüzüğü kuyumcuya
götürüp üzerine "Lâ ilâhe illallah
Muhammemmedürresûlüllah" yazdırdı.

Halbuki Rasûlullah böyle emretmemişti ama,
O ismi şerifinin peygamberimizden
ayrılmasını arzu etmemişti, onun için
böyle yazdırdı. Hazreti Ebu Bekir
yüzüğü kuyumcudan alıp Resûlüllah'ın
huzuruna gelirken, Hak Teâlâ, Cebrail aleyhisselam'a :

- Yetiş, habibimin yüzüğüne
Ebu Bekir' ismini de yaz. Çünkü o
Benim ismimi habibimin isminden
ayırmayı uygun bulmadı, ben de onun
ismini habibimin isminden ayırmayı uygun
bulmam,buyurdu. Cebrail aleyhisselam
derhal yetişti ve Hazreti Ebu Bekir'in
elindeki yüzüğe " Ebu Bekir Sıddık"
yazdı. Hazreti Ebu Beki,r Huzur-u
Saadete girip yüzüğü teslim etti.
Okuduklarında: "Lâ ilahe illallah
Muhammedürresûlüllah, Ebu Bekir Sıddık"
yazılı olduğunu görüp Hazreti Ebu Bekir'den
bu şekilde yazılmasının hikmetini sordular.

Hazreti Ebu Bekir (r.a.) yüzüğün
üzerinde kendi isminin olduğunu bilmiyordu.
Çok utandı, kızardı ve başını önüne eğdi
terlemeye başladı. Orada 'ın izni ile
Cebrail aleyhisselâm yine yetişip Hazreti Ebu Bekir'i
müşkil durumdan kurtardı:

-Ebu Bekir'in yüzüğün üzerinde
kendi isminin yazıldığından haberi
yoktur. 'ın selâmı var, Habîbim
üzülmesin, buyuruyor dedi ve olanları bir bir anlattı.

Orada bulunan ashab,
Ebu Bekir Sıddık Hazretlerinin ne derece
yüksek bir mertebede olduğunu anladılar
ve gıpta ile seyrettiler